این مقاله بررسی میکند که چگونه محتوای رسانههای مدرن بهطور سیستماتیک سیستم لیمبیک (مغز میانی) در نورولوژی انسان را تحریک میکند و رفتارهای غریزی، هیجانی و مبتنی بر بقا را تقویت میکند. فرضیهی اصلی این است که تحریک مداوم سیستم لیمبیک، دسترسی انسان را به آگاهی برتر محدود میکند؛ آگاهیای که متمایز از پردازشهای فکری و شناختی رایج است. در اینجا، ما آگاهی غیرمحلی و ناظرگونهای را که میتوان آن را “روح” نامید، بهعنوان راهبر واقعی تجربهی انسانی در نظر میگیریم. مقاله استدلال میکند که غلبهی ترس، لذت، رقابت و خودمحوری در رسانههای جمعی، تصادفی نیست بلکه یک سازوکار شرطیسازی اجتماعی است که انسانها را در سطوح پایین آگاهی قفل نگه میدارد
