خودگویی یا گفتوگوی درونی یکی از پدیدههای رایج درون مغز انسان است که نقش مهمی در خودتنظیمی، حل مسئله، هویتیابی و تجربههای معنوی ایفا میکند. مطالعات عصبشناختی نشان دادهاند که این فرایند با فعالیت نواحی مختلف مغز از جمله لوب پیشپیشانی، سیستم لیمبیک، هیپوکامپوس و شبکه حالت پیشفرض (DMN) مرتبط است. با این حال، تحلیل صرفاً زیستی نمیتواند کیفیتهای شهودی، الهامی و عمیقتر گفتوگوی درونی را توضیح دهد. این مقاله با رویکردی میانرشتهای، منشأ چندصدایی درونی را از دو منظر عصبی و معنوی بررسی میکند و پیشنهاد میدهد که گفتوگوی درونی حاصل تعامل مغز بهعنوان پردازنده دادهها و آگاهی یا روح بهعنوان ناظر و هدایتگر است
