لنگرگاههای مغزی استعارهای است برای توضیح اینکه چگونه تجربههای شدید لذت یا رنج میتوانند بخش قابلتوجهی از آگاهی انسان را در نقاط مشخصی از مغز گرفتار کنند. از طریق تکرار و تقویت عصبی، این لنگرگاهها به تدریج به «خانههای عصبی» تبدیل میشوند؛ مکانهایی که آگاهی بارها به آن بازمیگردد و در چرخههای تکراری گیر میکند. این مقاله لنگرگاههای مغزی را از دو منظر بررسی میکند: علمی (نوراپلاستیسیتی و سیستم پاداش مغز) و معنوی (چسبندگی روح به تجربههای خاص). مدلی ترکیبی برای درک بهتر عادتها، اعتیاد و آسیبهای روانی پیشنهاد شده است
